Kim był Ronald Davis – twórca Metody Davisa?

Dzisiaj zapraszam Cię do przeczytania historii twórcy Metody Davisa i autora książki „Dar dysleksji”. Ronald Dell Davis zmarł 28 sierpnia 2026 roku w swoim domu, w wieku 84 lat. Przez pierwsze 38 lat życia nie potrafił swobodnie czytać. Jako dziecko siedział w szkolnym kącie z chustką na głowie, a lekarz zapowiadał jego matce, że chłopiec nie nauczy się ani mówić, ani czytać. Nikt się wtedy nie spodziewał tego, co nastąpiło później. Odkrył skuteczną metodę pracy z osobami z dysleksją, ADHD i autyzmem. Napisał książkę, która sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy.

Dzieciństwo: diagnoza, szkoła i gliniane litery na podwórku.

Ronald Dell Davis urodził się 8 sierpnia 1942 roku, po porodzie z komplikacjami. Lekarz rozpoznał u niego to, co dziś nazwalibyśmy ciężkim autyzmem, i określił go jako „Kanner’s Baby”. Według opisu DDAI chłopiec miał nigdy nie nauczyć się mówić ani czytać. Matka usłyszała, że syn będzie „powolny”, i została jego najwytrwalszą obrończynią, podczas gdy ojciec i dwaj starsi bracia tracili cierpliwość.

Pierwszych dziewięciu lat życia Ronald nie pamiętał. Opisywał, że nie miał wtedy poczucia siebie ani świata. Około dziewiątego roku życia zaczął nagle dostrzegać otoczenie, a świat wydał mu się chaotyczny i przerażający. W szkole przytłaczały go kolory, hałas, światła i reguły, których nie rozumiał. Według relacji „TES” przez pierwsze sześć lat nauki siedział w kącie klasy, twarzą do ściany, z chustką na głowie.

Jedna rzecz przyciągała jego wzrok: alfabet powieszony na ścianie. Litery wydawały mu się unosić w powietrzu, obracać się i przewracać. Po lekcjach wychodził na podwórko, gdzie bracia mieli go na oku. Chciał mieć scyzoryk i zegarek jak oni, ale ich nie dostawał, więc lepił je z podwórkowej, czerwonej gliny zmieszanej z wodą. Z tej samej gliny lepił litery z klasowej ściany i pytał braci, jak się nazywają. Z czasem poznał nazwy wszystkich liter, choć nie w kolejności alfabetu.

Nauczyciel, matka i test inteligencji.

W czwartej klasie nauczyciel zauważył, że chłopiec, który prawie nie mówi i nie czyta, radzi sobie ze skomplikowanymi działaniami matematycznymi. Zaczął dawać mu dodatkowe lekcje. Pewnego dnia spotkał na korytarzu matkę Rona i poprosił, żeby zobaczyła, jak syn liczy. Według relacji „Roseville Today” matka się przestraszyła: nie chciała, żeby ktoś nazwał jej syna „idiotą sawantem”, więc prosiła, żeby podczas lekcji z liczbami siedział w szatni.

Gdy Ron miał 12 lat, urzędowo uznano go za niezdolnego do nauki. Gdy miał 17, nauczyciel doprowadził do testu inteligencji. Wynik: 137. Od razu rozpoczęto terapię logopedyczną i jego mowa rozwinęła się szybko. Trening czytania nie przyniósł efektu, a Ron usłyszał, że nigdy nie będzie czytał płynnie.

Między 17. a 27. rokiem życia lepił z modeliny pojęcia i słowa, wkrótce było ich ponad tysiąc. Gdy miał 27 lat, jego wynik w teście inteligencji wynosił 169.

Inżynier, który ukrywał, że nie czyta…

Dorosły Ron mówił swobodnie, pracował i tworzył. Czytanie nadal nie wchodziło w grę. Słowa na stronie pływały, zmieniały kształt i kolejność, a odstępy między nimi znikały. Im bardziej się starał, tym było gorzej. Dla otoczenia trudność była niewidoczna.

Został inżynierem mechanikiem i pracował dla rządu Stanów Zjednoczonych w czasach wyścigu kosmicznego. Mógł to robić bez czytania, bo potrafił operować obrazami w wyobraźni. Gdy awansowano go na stanowisko, które wymagało pracy z dokumentami, odszedł, żeby nikt nie odkrył, że nie czyta. Zajął się rzeźbą i prowadzeniem własnej działalności.

Rok 1980: przełom w pracowni rzeźbiarskiej.

Pewnego dnia ktoś zapytał Davisa, jak powstają jego rzeźby. Ron zaczął analizować własny proces pracy. Zauważył, że rzeźbiąc, przenosi obraz z wyobraźni w glinę, traci kontakt z otoczeniem, a jego myśli przestają mieć słowa i wypełniają się obrazami.

Zwrócił uwagę na rzecz, która nie pasowała mu jako inżynierowi: gdy w pracy artystycznej osiągał najwyższy poziom, jego dysleksja dokuczała mu najbardziej. Zaczął podejrzewać, że dysleksja nie jest uszkodzeniem struktury, tylko sprawą funkcjonowania umysłu. Postawił sobie pytanie: skoro potrafię wejść do miejsca bez języka, to może potrafię też znaleźć drogę do miejsca, w którym język istnieje. Zastosował przy tym rozumowanie inżyniera: jeśli umie pogorszyć własną dysleksję, to może odkryje, jak ją cofnąć.

Tak doszedł do opisu dezorientacji, czyli stanu umysłu, w którym postrzeganie liter i słów ulega zniekształceniu, oraz do sposobów jej kontrolowania. W tamtym czasie nie potrafił jeszcze przeczytać znaku drogowego bez zatrzymania samochodu. Według „TES” po około 36 godzinach pracy nad sobą poszedł do biblioteki i przeczytał od początku do końca „Wyspę skarbów”. Słowa stały nieruchomo, odstępy między nimi były prawidłowe. Davis wspominał, że po raz pierwszy poczuł, że może być sobą bez wstydu.

Od gliny do programu dla innych: oś czasu.

RokWydarzenie
1980Odkrycie mechanizmu dezorientacji i pierwsze samodzielne czytanie książki
1981-1982Założenie Reading Research Council i ośrodka w Kalifornii, wspólnie z psycholożką dr Fatimą Ali
1982Program korekcyjny, w którym litery lepi się z gliny, czyli metodą z jego dzieciństwa
1994„The Gift of Dyslexia” (po polsku „Dar dysleksji”), napisana z Eldonem Braunem
1995Wraz z żoną Alice zakłada Davis Dyslexia Association International (DDAI)
2003„The Gift of Learning”
PóźniejAutobiografia „Dummy” oraz, z Abigail Marshall, „Autism and the Seeds of Change”
2026Śmierć 28 sierpnia, w wieku 84 lat

Program stworzony z dr Fatimą Ali odtwarzał drogę, którą przeszedł sam Davis. Z czasem doszły kolejne programy: Davis Attention Mastery, Davis Math Mastery, Davis Reading Program dla młodszych dzieci i stworzył autorskie podejście do autyzmu. Książka ukazała się w ponad 20 językach, a według komunikatu Davis International licencjonowani metodycy pracują obecnie w ponad 40 krajach i 30 językach.

Dlaczego ta historia jest dla mnie ważna?

Jestem licencjonowaną metodyczką Davisa. Licencję Davis Dyslexia Association International uzyskałam w latach 2021-2023 i jestem aktywnym członkiem DDAI USA i DDAI UK. Mam za sobą już liczone w tysiącach godziny pracy indywidualnej z dziećmi i dorosłymi z dysleksją, dysortografią, dyskalkulią, ADD i ADHD.

Moją uwagę na tę metodę zwróciło pytanie, od którego Davis zaczyna pracę z dzieckiem: jak to dziecko myśli? Według jego opisu osoby z dysleksją myślą przede wszystkim obrazami i wrażeniami zmysłowymi. Dziecko ma w głowie całą scenę z opowiadania, a litery na kartce w pewnym momencie zaczynają się mylić. Davis nazywa ten moment dezorientacją i uczy go rozpoznawać oraz wyłączać. Dziecko dostaje narzędzie, którym samo zatrzymuje zamęt, bez dorosłego stojącego obok i bez zewnętrznych „nakładek”, czyli samo przejmuje kontrolę nad swoją nauką.

Drugie, co mnie zaciekawiło, to plastelina. Wspaniały, sensoryczny materiał do pracy własnymi rękoma, budzący kreatywność i tworzący proste warunki do aktu tworzenia. Dziecko lepi litery, lepi model znaczenia słowa (na przykład „ale“ albo „że“, czyli słów, których trudno sobie wyobrazić). Pracuje rękami, zmysłami i wyobraźnią jednocześnie. Dla mnie to najlepszy przykład podejścia holistycznego – wszak dziecko uczy się całym sobą, a nie tylko jego oko i ucho.

Trzecia sprawa to sposób patrzenia na człowieka. Davis International opisuje swoje programy jako indywidualne i oparte na mocnych stronach. Od siebie do tego dodaję patrzenie sercem na młodego człowieka i zanim cokolwiek zaproponuję dziecku, chcę zobaczyć, co ono widzi, co lubi i w czym jest dobre. Dziecko, które samo lepi i samo nazywa to, co lepi, staje się współautorem pracy, a nie uczniem, który czeka na poprawkę.

W programach Davisa, które prowadzę, dziecko lepi z gliny litery i znaczenie słów, tak jak sam Ron robił to najpierw na swoim podwórku, a potem z tysiącami dzieci w swoi centrum.

Historia Rona Davisa pokazuje, jak łatwo etykieta w dokumentach zastępuje wiedzę o tym, co dziecko faktycznie robi i jak myśli. Chłopiec z chustką na głowie, którego nikt wtedy nie zapytał go, co widzi, gdy patrzy na litery, stał się mężczyzną, który zmienił sposób patrzenia na dzieci z dysleksją, ADHD, czy z autyzmem na całym świecie.

Co po sobie zostawił?

Ron Davis pozostawił po sobie niezwykły dorobek i opisy swojej drogi, zarówno osobistej, jak i zawodowej. Ale co ważniejsze, zostawił wdzięczne dzieci i ich rodziców oraz kilkuset metodyków na całym świecie, którzy kontynuują jego dzieło.

Zdjęcie z zajęć w Akademii Dysleksji, autor: Romana Kaczmarczyk.

Źródła:

  • DDAI, The Ron Davis Story (2020): https://www.dyslexia.com/articles/Ron_Davis_Story.pdf
  • TES, The Ron Davis story (2004): https://www.tes.com/news/ron-davis-story
  • Roseville Today, Ron Davis, a lightning rod, część 1: https://www.rosevilletoday.com/columns/ron-davis-a-lightning-rod-part-one/
  • Davis International, komunikat o śmierci Rona Davisa (28 sierpnia 2026): https://uhconnection.co.nz/beyond-upper-hutt/ron-davis-who-transformed-his-own-struggle-with-dyslexia-and-autism-into-a-worldwide-movement-dies-at-84/
  • DDAI, History of Davis Methods: https://www.dyslexia.com/?p=671
  • Marshall A., The Theory Behind Davis Dyslexia Correction Methods (2005): https://www.dyslexia.com/?p=126
  • Davis International, 30 Years of The Gift of Dyslexia: https://davismethod.com/?p=12589
  • Gulf News, Dealing with dyslexia: https://gulfnews.com/amp/story/uae%2Fdealing-with-dyslexia-1.383505
  • Metoda Davisa Polska, Na czym polega Metoda Davisa: https://www.metodadavisa.pl/metoda-davisa/

Inne wpisy